Zakynthos

Zakhynthos to wyspa należąca do Grecji (Gardner i in. 1994). Zakhynthos jest jedną z Wysp Jońskich i trzecią co do wielkości w archipelagu (ryc. 1). Zajmuje ona powierzchnię 402 km², w obwodzie 123 km. Szerokość wyspy wynosi 20 km natomiast  długość 40 km. Wyspa kształtem przypomina trójkąt, który tworzą jej trzy przylądki: Skinari na północy, Gerakas na wschodzie oraz Keri na zachodzie. Zakynthos leży na południe od Kefalonii i Itaki, a od półwyspu Peloponez oddziela ją cieśnina Zakynthos.

Wzdłuż zachodniego wybrzeża wyspy rozpościera się pasmo górskie Vrachionas i biegnie z północy na południe. Jego najwyższym szczytem jest Kaki Rachi, który ma 756 m n.p.m. (ryc. 2). Kolejnym, lecz już nie tak wysokim masywem jest Skopos – 491 m n.p.m. (Rusin 2016). Zachodni brzeg Zakynthos jest bardzo wysoki i stromy, zbudowany w większości z białych klifów, natomiast wschodni brzeg wyspy jest bardzo łagodny, centralna część tworzona jest z długich i piaszczystych plaż. Jeśli chodzi o północne wybrzeże to jest ono bardzo skaliste i nie dla turystów, lecz to właśnie tam są liczne groty widoczne od strony morza (Galazia Spila – Błękitne jaskinie). Wybrzeże południowe charakteryzuje się szerokimi i piaszczystymi plażami, znajduje się tam zatoka Laganas oraz lęgowisko żółwi Caretta Caretta

 

 

Kolejnym dobrem kulturowym, który należy scharakteryzować są obiekty religijne. Zaliczyć do nich należy kościół św. Dionizosa, kościół św. Mikołaja, kościół Feneromeni, a także dwa klasztory: klasztor Panagia Anafonitria i klasztor św, Jerzego.

Kościół Św. Dionizosa powstał na cześć patrona wyspy Zakynthos, mnicha o imieniu Dionizos. Został on ogłoszony świętym po tym jak uratował mordercę swojego brata.  Budowla położona jest w centrum miasta Zakynthos, tuż przy wybrzeżu. Jest największą budowlą na wyspie, zbudowaną w roku 1708. Jako jedna z trzech konstrukcji nie uległa zniszczeniu podczas trzęsienia ziemi na wyspie. Głównym atutem kościoła jest przepiękna dzwonnica. Jest ona wysoka i szczupła, bardzo przypomina kampanilę na weneckim placu św. Marka. Można ją zobaczyć z wielu miejsc na wyspie. W kościele znajdują się malownicze i bogato zdobione freski oraz złocony ikonostas. Warto zaznaczyć, że wchodząc do kościoła należy być schudnie ubranym. Przed wejściem do świątyni wydawane są długie chusty aby okryć ciało. Warto przyjść tutaj wieczorem ze względu na piękne oświetlenie kościoła.

Kościół św. Mikołaja z Mola położony jest na placu Salomosa. Budowla pochodzi z XVII wieku i zbudowana została w stylu renesansowym z wyjątkiem dzwonnicy, którą wykonano w stylu bizantyjskim. Wewnątrz znajdują się ozdoby liturgiczne świętego Dionizosa. Kościół jako jedna z trzech budowli przetrwał trzęsienie ziemi i jest to najstarsza budowla na placu Salomosa. Pierwotnie kościół został zbudowany na lądzie połączonym z wyspą mostem, w późniejszym okresie wyspy się połączyły. Kościół św. Mikołaja należał bardzo długo do Korporacji Żeglarzy.

Kościół Faneromeni znajduje się w południowej części wyspy Zakynthos, a dokładnie w dzielnicy Ammos. Został zbudowany w XV wieku, lecz niestety w 1953 uległ poważnym zniszczeniom podczas trzęsienia ziemi, które wówczas nawiedziło wyspę Zakynhots. Nie ucierpiała jedynie dzwonnica. Na szczęście został odbudowany w bardzo szybkim tempie z tych samych materiałów, zgodnie z ta samą formą. Wewnątrz kościoła znajdują się dzieła malarskie Doxarasa i jego uczniów. Można w nim zobaczyć przepiękne dzieła nie tylko malarskie, ale również zrobione z biżuterii, drzeworytu i hagiografii. Kościół Faneromeni był obiektem badań wielu badaczy greckich i zagranicznych,  ze względu na to, iż uważano go za jeden z najpiękniejszych. Ciekawostką jest, iż w latach dominacji weneckiej plac Feneromenis był miejscem spotkań ubogich ludzi.

Klasztor Panagia Anafonitria położony jest w miejscowości o tej samej nazwie Anafonitria, na północny zachód od Zakynthos  . Budowla najprawdopodobniej powstała w połowie XV wieku, podczas weneckiej okupacji wyspy. Główny kościół znajduje się w centrum kompleksu i jest trójnawową bazyliką. Wewnątrz klasztoru znajduje się obraz Matki Bożej „Anafonitrii”, który ma wielką wartość. Dzieło zostało przywiezione z Konstantynopola. W klasztorze można zobaczyć również przepiękne malowidła ścienne z 1669 roku, oraz zachwycające freski. Klasztor był miejscem, gdzie św. Dionizy (obrońca wyspy) spędził ostanie lata swojego życia, a także to w tym miejscu ukrył mordercę swojego brata przez wściekłą rodziną. Obok klasztoru znajduje się wieża, która pierwotnie miała być wieżą obronną. Następnie została ona przerobiona na dzwonnicę. Na wieży można zobaczyć wydrążone cztery łuki u góry oraz krzyż. Jest ona bardzo interesująca dla turystów, ze względu na to, iż jako jedyna spośród budowli wokół przetrwała trzęsienie ziemi. Na tę chwilę klasztor pełni rolę kościoła parafialnego we wiosce o tej samej nazwie.

Do najważniejszych dóbr kultury na Zakynthos zaliczyć należy muzea. Wyspa może pochwalić się czterema takimi obiektami a mianowicie Muzeum Bizantyjskim, Muzeum D. Salomosa i A. Kalvosa, Muzeum historii Naturalnej oraz Muzeum Tradycji Ludowych Vertzageio.

Muzeum Bizantyjskie położone jest w północno-zachodnim narożniku placu Solomosa. Zostało ono zbudowane po trzęsieniu ziemi na wyspie, które miało miejsce 1953 roku. W środku muzeum można zobaczyć bardzo bogatą kolekcje sztuki sakralnej m.in. ikony i inkonastry, które są  pozostałościami po innych kościołach zburzonych w wyniku trzęsienia ziemi. Inne eksponaty to dzieła malarzy ze szkoły jońskiej, która rozwijała się w okresie renesansu. Wyspa niegdyś była schronieniem dla ikonopisarzy z Krety, którzy uciekali przez okupacja turecką, dlatego dzieła łączą  dwa  wpływy  malarstwa:  włoskiego oraz  kreteńskiego. Muzeum posiada również całą kolekcje dzieł z innych okresów. Zobaczyć tam można także przedmioty wykonane z drewna, pochodzące z okresu XVI-XIX wieku, rzeźby z czasów hellenistycznych, malowidła ścienne z XVII-XVIII w. Jednym z większych dzieł, znajdującym się w zbiorze Muzeum Bizantyskiego jest makieta miasta, która ukazuje jak wyglądało miasto przed trzęsieniem ziemi.

Muzeum D. Solomosa i A. Kalvosa zostało założone w roku 1957. Natomiast jako muzeum zaczęło funkcjonować w roku 1968. Położone jest na placu św. Marka w centrum Zakynthos. Stworzyli je miłośnicy sztuk pięknych. Budynek jest bardzo znany ze względu na to, iż na parterze budynku przechowuje się relikwie dwóch bardzo znanych i ważnych poetów:  Dionizosa Solomosa i Andreasa Kalvosa. Obydwaj są uznawani za symbole narodowe. Na wyższych piętrach muzeum znajdują się sale poświęcone  nie tylko tym dwóm poetom ale i również znanym i wybitym Zakintianom. W zbiorach muzeum znajdują się  wszystkie osobiste rzeczy pisarzy tj. portrety, meble, rękopisy. W pokoju Salomosa można zobaczyć jego autentyczny portret, własnoręczne rękodzieła oraz herb rodzinny, który przedstawia łososia rybnego. Podziwiać można także  jego prywatne wiersze, naboje  i książki z jego biblioteki, natomiast w pokoju poświęconemu A. Klovosowi możemy zobaczyć oryginalne meble, książki z biblioteki oraz osobistą kolekcje fotografii zrobionych przez jego wuja Alexis Kolivia. W muzeum odkryć zobaczyć prawdziwą kulturę oraz historię nie tylko poetów, ale i całej wyspy Zakynthos. Oprócz tego odnaleźć w nim można sekcje poświęcone odzieży oraz broni rodów szlacheckich.

Muzeum Historii Naturalnej mieści się w przysiółku Agia Marina. Jest to prywatne oraz jedyne takie muzeum z całym Zakynthos. Zostało założone przez Panagiotis Helmi w dniu 10 sierpnia 2000 roku. Muzeum posiada przepiękne zbiory fauny i flory wyspy Zakynthos. Można w nim zobaczyć interesująca ekspozycję przyrodniczą, która ma na celu podkreślenie charakteru Zakynthos na tle międzynarodowym. Od czasów powstania muzeum wystawa nieustannie ewoluowała, dzięki czemu teraz można czerpać z tego miejsca ogromną wiedzę na temat przyrody na wyspie. W jednym ze specjalnych pomieszczeń w muzeum zrobiono „bank informacyjny”. Nauczyciele, uczniowie i inni ludzie zainteresowani mogą czerpać stąd potężną widzę na temat nie tylko fauny i flory Zakynthos, ale również z zakresu dziedzictwa kulturowego oraz środowiska naturalnego wysp Morza Jońskiego. Celem muzeum jest: rozwój specjalnych form turystki łagodnej – ekoturystyki, agroturystki i turystyki gastronomicznej, a także pobudzanie rozwoju górskiego i przyciąganie odbiorców nie tylko lokalnych, ale i także zagranicznych oraz zapoznanie młodych ludzi z naturą wysp jońskich.

Muzeum Tradycji Ludowych Vertzageio znajduje się we wiosce  Pigadakia. Prywatne muzeum jest rekonstrukcją tradycyjnego domu Zakintian i  zbudowane zostało w taki sposób, aby ukazywało prawdziwe życie ludzi na wyspie. W środku można zobaczyć rzeczywiste sypialnie, kuchnię, stare fotografie oraz gazety. Stojąc wewnątrz muzeum ma się wrażanie jakby czas stanął w miejscu. Cofamy się do lat w jakich żyli nasi dziadkowie lub pradziadkowie.. Na zewnątrz znajduje się oryginalna maszyna, która mieliła pszenicę na mąkę, oliwki na oliwę oraz winogrona na wino.

Grecy uznawani są za naród lubiący spędzać czas na biesiadowaniu w dużym gronie rodziny oraz przyjaciół. Jest do jedna z ich większych zwyczajów kontynuowany również na Zakynthos. Mężczyźni bardzo często przesiadują rankiem w pobliskich tawernach, natomiast kobiety mają w zwyczaju umawiać się z koleżankami na wieczorne rozmowy w cukierniach. Dla Greków kuchnia i posiłki są bardzo ważnym elementem. To tam mogą spędzić czas z rodziną i znajomymi. Bardzo cenią sobie stosunki międzyludzkie i uważają, że wspólny posiłek łączy ludzi. Mieszkańcy wyspy traktują sjestę bardzo poważnie. W tym czasie na ulicach jest wszystko zamknięte, a sami Grecy odpoczywają. Jest to bardzo ważny dla nim moment i traktują go bardzo poważne. W miejscowych tawernach dania podaje się w temperaturze pokojowej, ze względu na to, że mieszkańcy uważają, że tak smakuje lepiej i uwydatnia głębie smaku. Nie ma również określonej zasady do kolejności podawanych posiłków. Wszystko dostaje się równocześnie. Kuchnia Grecka należy do bardzo prostych i tradycyjnych. Jest bardzo aromatyczna poprzez dodawanie do dań przypraw tj.: tymianku lub oregano. Warzywa są zawsze świeże a do najpopularniejszych należą: pomidory, czosnek, szpinak, karczoch oraz koper włoski. Wyspa Zakyntos słynie z przepysznej oliwy z oliwek, która podawana jest prawie do wszystkich dań. Homer nazwał oliwę grecka „płynnym złotem”, ze względu na jej niesamowity smak. W miejscowości Lathika znajduje się tłocznia oliwna, która działa od XIX wieku. Można tam zobaczyć proces powstania oliwy. Zakynthos słynie również z pysznego wina, które jest nieodłączny dodatkiem do posiłków. W jednej z najlepszych winnic na Zakynthos tj. w winnicy Callinico można skosztować lokalnych win.

Chcąc poznać kulinarną charyzmę regionu należy spróbować musaki. Jest to zapiekanka z bakłażanów z mięsem mielonym w sosie beszamelowym. Następnym greckim przysmakiem jest kleftiko, czyli pieczona na pergaminie kaczka z warzywami. Komuś  kto lubi bardziej zdrową żywność do gustu przypadnie choriatiki, czyli grecka sałatka ze świeżych warzyw, z oliwkami i serem feta wyprodukowanym na miejscu. W greckiej kuchni nie może zabraknąć owoców morza. Dzięki temu, że wyspa leży na morzu nie ma trudności z dostępem do świeżych i dobrych jakościowo krewetek, kalmarów, czy małż.

Morski Park Narodowy położony on jest w południowej części wyspy. Największą część parku obejmuje morski i lądowy rejon zatoki Laganas oraz obszar całej zatoki pomiędzy przylądkiem Gerakas a Keri.  Jest to jedyny park morski w całej Grecji . W całej zatoce są wyznaczone strefy: A, B, C. W strefie B i C nie można poruszać się łodziami szybciej niż 6 węzłów, w strefie B nie wolno kotwiczyć, a strefa A jest całkowicie zamknięta dla ruchu jakichkolwiek łodzi. Miejsce parku jest reprezentatywne dla ekosystemów wyspiarskich i śródziemnomorskich. Park powstał na rzecz ochrony żółwi Caretta-Caretta. Są to największe żółwie morskie na świecie. Można je spotkać w Oceanie Atlantyckim, Spokojnym, Indyjskim oraz w Morzu Śródziemnym. Przeciętny osobnik jest długi na około 1m i waży około 100 kg. Wyjątkowe okazy osiągają wagę nawet do 450 kg. Można je czasem dostrzec na powierzchni wody, ponieważ muszą zaczerpnąć powietrza. Samica składa około stu miękkich jaj wielkości mniej więcej piłeczki ping-pongowej.  Przez blisko  dwa miesiące jaja  żółwi  są zagrożone uszkodzeniem przez turystów.

Gerakas, Dafni i Sekania. Gatunek żółwi Caretta Caretta jest na wyginięciu, dlatego miejscowe Towarzystwo Ochrony Żółwi stworzyło Morski Park Narodowy. Dostęp plaży dla ludzi w tym miejscu jest bardzo ograniczona, dodatkowo wprowadzono tam  „godzinę policyjną”.  Po plaży bez przerwy krążą wolontariusze, którzy dbają o zachowywanie należytego porządku. Główną przyczyną śmierci żółwi jest zjedzenie foliowej reklamówki, która jest przez nich mylona z własnym przysmakiem jakim są meduzy.

Jeśli chodzi o rezerwaty, to jednym z najważniejszych jest Park Skalny. Mieści się on w malutkiej osadzie Askos. Położny jest około 1 km od portu Agnios we wschodniej części wyspy. Jest to bardzo niezwykłe miejsce, a mianowicie wielka prywatna posiadłość w której właściciele mają bardzo dużą świadomość ekologiczną. Park to połączenie rezerwatu przyrody, farmy ekologicznej, ogrodu ekologicznego oraz schroniska dla dzikich zwierząt. Żyje tu aż 170 tysięcy roślin w środowisku naturalnym. Wszystko otoczone  jest wodą oraz konstrukcją z kamienia. Można tu spotkać różne gatunki saren i jeleni a prócz tego kozy, kuce, osiołki i mnóstwo różnego ptactwa wodnego. Każdy kto tu wchodzi może spróbować samodzielnego dojenia kóz czy owiec, zbierania oliwek czy tez innych ciekawych prac na farmie.

Kolejny rezerwat, o którym należy wspomnieć jest Plaża Xigia. Położona jest na wschodnim wybrzeżu w północnej części wyspy, pomiędzy letniskami Alikanas, Alikes i Markis Gialos. Brzeg plaży jest piaszczysto-żwirowy, z drobnymi kamykami. Po jednej stronie plaży są strome urwiska skalne zaś po drugiej atrakcyjne groty. Nazywana jest „Siarkowym Spa” ze względu na dużą zawartość siarki w wodzie. Jest to spowodowane wydobywaniem siarki z podwodnych źródeł siarczanowych, przez co nad całą zatoką unosi się zapach siarki. Woda w tym miejscu charakteryzuje się mętnym kolorem oraz dużymi właściwościami leczniczymi. Kąpiele siarkowe zalecane są osobom z problemami reumatycznymi oraz ortopedycznymi. Obmywanie wodą z siarką dobrze wpływa na skórę, która jest potem dobrze wygładzona. Plaże siarkowe są dwie, jedna dzika dalej od drogi, druga tuż przy ulicy. Woda jest bardzo przyjemna i czysta, lecz zimna ze względu na wysokie klify i dość dużą głębokość.

Błękitne Groty (Blue Caves) położone są w północnej części wyspy Zakynthos, na wschód od przylądka Skinari. Jest to jedna największych atrakcji na wyspie. Jaskinie zostały odkryte w 1897 roku. Nazwę swą zawdzięczają błękitnemu odcieniowi wody obecnego w grotach, powstałego w wyniku załamania światła. Groty to efekt niszczycielskiej działalności fal morskich, które wyrzeźbiły w wapiennych klifach jaskinie i farmacje skalne. Duża ilość tych jaskiń ma swoje imiona i legendy z nimi związane. Największe wrażenie groty robią, gdy jest słoneczna pogoda, ze względu na słońce kontrastujące z jasnymi skałami wapiennymi. Dostać tam można się tylko od strony morza, gdzie bardzo często są organizowane wycieczki łodziami lub motorówkami. Najczęściej płynie się tam mniejszymi łodziami ze względu na to, że jest wtedy możliwość wpłynięcia bezpośrednio w głąb grot.

 

Kolejne groty interesujące pod względem turystycznym  do odwiedzenia to Groty Keri (Keri Caves) często zwane są Grota Marathia ze względu na bliskość miejscowości Marathia. Położone są w południowej oraz południowo-zachodniej części półwyspu Keri. Groty są niedostępne i od strony brzegu można dostać się tam tylko poprzez dopłynięcie łodziami, podobnie jak do Błękitnych Grot. Groty Keri są dużo mniejsze od Błękitnych Grot lecz również bardzo piękne. Przylądek Keri to jeden z najwyższych na wyspie Zakynthos.

Jaskinia Damianos położona jest w południowo-zachodniej części wyspy Zakynthos, w pobliżu wioski Agalas. Jest ona dwupiętrowa i od środka wypełniona stalaktytami i stalagmitami. Dojazd do jaskini jest bardzo dobrze oznakowany więc turyści nie mają problemu z dojazdem do niej. O jaskini krąży wiele legend. Miejscowa legenda mówi o Adronisie, 300-metrowym smoku, który musiał zbudować 12 studni za przegrana walkę z przywódcą miasta Damianosem. Ze swoich jaskiń obserwował pracę smoka Damianos. Studnie do dziś istnieją, jedenaście z nich jest na powierzchni ziemi pomiędzy gajami oliwnymi a jedna pod ziemią. Wszystkie są obecnie własnością prywatną. Mają one za zadanie zaopatrywać mieszkańców w wodę.

Do walorów przyrodniczych wyspy zaliczyć można również Groby Mykeńskie w Kampi. Leżą one na wzgórzu Schiza, nad samym morzem. Kampi to malownicza wioska leżąca wśród winnic i gajów oliwnych po jednej stronie, po jej drugiej stronie znajduje się urwisko. Przy grobach jest postawiony krzyż, wzniesiony w latach dyktatury. Upamiętnia on ofiary zrzucane ze skarpy w otchłań morza w czasie wojny domowej w Grecji. Grobowce Mykeńskie odnaleziono przypadkowo w roku 1971. Jeśli chodzi o obrzęd chowania zmarłych to na początku ich palono, a następnie chowano do glinianych naczyń (ryc. 18). Dopiero potem rozpowszechnił się zwyczaj grzebania ludzi. 14 grobów na cmentarzu zostało wykutych w wapieniu na głębokości od 0,33 do 1,65 m. Są czworoboczne, szerokie na 0,33 do 0,80 m, ich brzegi są proste lub lekko faliste. Zwłoki przykrywano dwoma lub więcej kamiennymi płytami na wysokość ok. jednego metra od dna. Pusta przestrzeń, od płyt do powierzchni, była wypełniana ziemią, a na powierzchni stawiano kamienne pomniki, tzw. stela. Zmarły zazwyczaj był umieszczany w pozycji leżącej, a jeżeli grób był mały, z lekko wygiętymi rękami i podkurczonymi nogami. Tego typu grobowce nazywane są „szybowymi”. Cmentarz w Kampi bardzo różni się od innych tego typu grobowców ze względu no to, że mogiły są zbiorowe – rodowe, a nie dla jednej lub dwóch osób. Powodem takiego grzebania ludzi było ubóstwo mieszkańców lub twarde podłoże.

Innym walorem przyrodniczym jest kamienny most w Argassi. To bardzo charakterystyczna formacja skalna, która mieści się na samym brzegu plaży (Eleni 2013). Wenecki most zbudowany został w roku 1885. Zbudowany został przy samym ujściu rzeki, niestety niszczycielska działalność wody wpłynęła na niego destrukcyjnie. Na dzień dzisiejszy z wody wyłaniają się trzy przęsła tuż przy brzegu. Obok można zobaczyć malutki port rybacki. Plaża w tym miejscu jest bardzo zniszczona i brudna. Miejscami zamiast piasku jest beton. Roślinność przy brzegu jest wysuszona i zaniedbana.  Miejsce nie cieszy się dużym powodzeniem plażowiczów, jednak przyciąga wielu turystów na dyskoteki i zabawy.

Plaża Wraku potocznie zwana „Navagio Beach” to jedna z najpiękniejszych plaż na świecie. Jest największą atrakcją na wyspie, którą co roku odwiedzają setki turystów. Woda ma tu niesamowity turkusowy odcień, jest czysta i przezroczysta. Swój kolor zawdzięcza wapiennemu dnu. Plaża leży w zatoce Wraku u stóp białego urwiska, otulona klifami. Pośrodku niej leży na wpół zagrzebany wrak statku o nazwie „Panagiotis”.  Nazwa pochodzi od ostatniego właściciela okrętu. Statek w latach 60 XX w. osiadł na mieliźnie i tam pozostał. Należał on do przemytników papierosów, którzy uciekali przed grecką marynarką wojenną lub piratami. Na tą chwilę jest on cały zardzewiały i niezbyt ciekawy. Do plaży Warku można dostać się jedynie drogą morską, dlatego jest dostępnych wiele rejsów dla turystów kursujących w te strony. Atrakcje można zobaczyć również z pomostu widokowego na urwisku.

 

Plaża Gerakas jest ona jedną z najciekawszych plaż na wyspie Zakynthos. Leży na południowym cypelku półwyspu Vasilikos, gdzie zaczyna się zatoka Laganas. Plaża położona jest na terenie Morskiego Parku Narodowego. Brzeg ma kształt półksiężyca okolonego niezwykłymi formacjami skalnymi. Piasek jest bardzo drobny i jasny. Od strony lądu plażę osłaniają białe, strome klify, które zbudowane są z białej glinki, którą można się posmarować, aby ochronić twarz przez słońcem. Największą atrakcją na plaży Gerakas są żółwie Caretta-Caretta. Wybrały sobie one to miejsce jako lęgowe, najprawdopodobniej przez piasek, który jest głęboki i się bardzo szybko nagrzewa. Na brzegu można spotkać charakterystyczne miejsca otoczone patykami, są to miejsca gdzie żółwie złożyły swoje jaja. Na większości zawieszona jest karta z data ich złożenia. Na wybrzeżu cały czas krążą wolontariusze, którzy pilnują porządku, i czystości dla żółwi. Ustanowiono również „godzinę policyjną”, która ma wspomóc bezpieczeństwo tych zwierząt morskich. Jedną z większych zalet nadbrzeża jest woda, która jest krystalicznie czysta i przejrzysta. Dzieje się tak za sprawą, iż plaża położna jest w tzw.: „Strefie A Parku Narodowego”, czyli miejscu gdzie obowiązuje  całkowity zakaz pływania łodziami.

Następną plażą jest Banana (Banan Beach). Leży ona zachód od kontynentalnej Grecji, na półwyspie Vasilikos. Jej brzeg jest bardzo długi i szeroki, więc każdy turysta znajdzie dla siebie dość miejsca. Piasek jest ciemny i w kolorze złota. Woda jest tam krystaliczna i dość płytka, więc często odwiedzają ją rodziny z dziećmi. „Banana Beach” jest położona w dość wietrznym miejscu. Dzięki temu można tu skorzystać z wielu atrakcji wodnych: jazda na bananie, nauka surfingu. Jest tu również miejsce wydzielone dla nudystów. Droga na plażę przebiega przez widowiskowe gaje oliwne.

Kolejną plaża to plaża Dafni, która położona jest w połowie półwyspu Vasilikos. Znajduje się w strefie Morskiego Parku Narodowego. Plaża jest prawie dzika i bardzo mało odwiedzana przez turystów, ze względu na bardzo trudny dojazd. Okalają ją zbocza gór Skopas, pokryte bujna roślinnością. Brzeg jest długi, szeroki i piaszczysty, a na końcu jest wydzielone miejsce dla naturystów. Dno jest bardzo płytkie z małymi skałkami w wodzie. Podobnie jak plaża Gerakas jest miejscem gdzie żółwie Caretta-Caretta składają swoje jaja. Tutaj natomiast nie ma wydzielonych stref oraz limitowanego czasu przebywania.

Najważniejszą zatoką  Zakynthos pod względem przyrodniczym i turystycznym jest Zatoka Laganas. Swoją  nazwę wzięła od włoskiej „laguny”. Położona jest po wschodniej stronie wyspy Zakynthos, na przedłużeniu żyznej równiny w interiorze wyspy. Przynależą do niej dwie wysepki: Pelouzon po wschodniej stronie oraz Marathonissi po zachodniej. Jest ona zamknięta od wschodu przylądkiem Gerakas, a od zachodu przylądkiem Marathia. Zatoka słynie z jednej z najdłuższych plaż na wyspie. Jej woda jest czysta, przejrzysta a plaża piaszczysta. Laganas było od zawsze rajem i miejscem lęgowym dla żółwi Caretta-Caretta. Od samej plaży porośnięta jest bujnymi gajami, ogrodami a na przylądkach również lasami. Centralna część Zatoki Lagans jest pasmem kurortów, który stanowi największy ośrodek, centrum rozrywki. Miejsce to jest bardzo hałaśliwie oraz gwarnie przez duży natłok hoteli, tawern, sklepów oraz klubów nocnych. Życie tętni tam przez całą dobę. Niestety właśnie przez hałas i dużą liczbę ludzi żółwie przeniosły się w bardziej ciche i spokojne miejsce. Najpiękniejsze i najmniej dotknięte przez masową turystykę zakątki rozciągają się na krańcach zatoki.

Kolejną zatoką jest Zatoka Alikon. Leży ona  w środkowej części wyspy, około 12 km od Tsilivi. W jej skład wchodzi piaszczysta 3-kilometrowa plaża otoczona wydmami i gajami oliwnymi. Dno morza jest bardzo łagodne. Przy brzegu znajduje się malutki port rybacki. Nad zatoką leżą dwa letniska: Alikanas i Alikes, między którymi kursuje pociąg. Alikanas jest mniejsze i bardziej nowoczesne, zaś Alikes to gwarna i pełna tawern miejscowość. Charakteru nadaje jej rzeczka Skourty, kanał pomiędzy drzewami promenadą i restauracjami. Rzeczka wpada do morza przy piaszczystej plaży. W Alikes przy głównej drodze zachowały się panwie solne, przypominające częściowo zarośnięte bagna. Nad zatoką wspinają się zbocza gór Vrachionas. W dalszej części skalistego wybrzeża, miedzy zatoczkami Koroni i Makris Gialos leżą plaże Xiga. Zaciszne miejsce osłaniają wysokie klify oraz jaskinie morskie. W tym miejscu czuć zapach siarki, która pochodzi od wód siarkowych. Przylądek Katastari, porośnięty bujna zielenią, oddziela plażę Xiga od plaży Makris Gialos – ostatniej plaży na wschodnim wybrzeżu. Makris Gialos jest malutką i mało ucywilizowaną plażą. Ma piękną żwirkową plażę w kształcie półksiężyca oraz przejrzystą wodą w kolorze błękitu.

 

Na Zakynthos występuje bardzo intensywnie zielona i bujna roślinność. Jest to efektem opadów, wilgotności powietrza, żyzności gleby, temperatury powietrza i dużej ilości promieniowania słonecznego. Na wyspie jest brak źródeł wody. Ze świata roślinności największe wrażenie robią kwiaty Orchidei. Mają one przeróżne kolory. Również dużą popularnością cieszą się aromatyczne zioła: szałwia, rozmaryn, tymianek i lawenda. Latem dominują takie gatunki kwiatów, jak janowce i chryzantemy, wczesną zimą zaś – fiołki i krokusy. Na greckich kamienistych wybrzeżach spotkać można żółte maki, zaś pośród skał  lewkonie.

Fauna na wyspie jest bardzo bogata i tworzą ją liczne gatunki zwierząt morskich, lądowych i ptaków.  Wyspa Zakynthos to miejsce, gdzie najczęściej można spotkać koty oraz kozy. Mieszkają tu również różne gatunki ptaków osiadłych jak i wędrownych. Najwięcej jest sokołów oraz dzierzbów. Na obszarze wsyp można zobaczyć  tzw. smoki rodyjskie (agamy) oraz gekony. Te drugie rozpoczynają swoje łowy w nocy  i żywią się małymi insektami i owadami. Nie są to jednak groźne zwierzęta. Największą atrakcją wyspy jest żółw Caretta-Caretta. Można go spotkać na plaży Gerakas, ponieważ tam jest ich miejsce lęgowe. Niestety żółwie Caretta są na wyginięciu i podlegają ścisłej ochronie.

Warunki klimatyczne dotyczące Zakynthos scharakteryzowano na podstawie danych meteorologicznych z Argostoli. Jest to stacja położona około 20 km na sąsiedniej wyspie Kefalonii. Współrzędne geograficzne ww. stacji meteorologicznej wynoszą: 38°10′51″N, 20°29′20″E. Dane, przedstawiające warunki klimatyczne w badanym regionie, pozyskano ze strony internetowej Greckiej Służby Pogody.

Średnia temperatura powietrza w ciągu roku wynosi w Argostoli 18,1℃. Średnia minimalna temperatura powietrza w ciągu roku wynosi 14,1℃, zaś średnia maksymalna wartość roczna to aż 21,1℃.   Najniższa średnia minimalna w przebiegu rocznym wystąpiła w styczniu i lutym (8,5℃). Natomiast najwyższa średnia maksymalna temperatura powietrza (29,3℃) wystąpiła w sierpniu.  Klimat na wyspie Zakhyntos według klasyfikacji Köppena jest umiarkowanie ciepły.

Średnia roczna suma opadów atmosferycznych wynosi 820,0 mm. Najwięcej opadów atmosferycznych w Argostoli notuje się od października do lutego (>100 mm średnio w miesiącu). Najwyższą średnią wartość zanotowano w listopadzie (149,5 mm), natomiast najniższą w lipcu. W tym rejonie w ciągu roku suma dni z opadem wynosi 95,5. Opady najczęściej występują w okresie zimowym, sporadycznie w okresie letnim, co jest cechą klimatu śródziemnomorskiego. Najczęściej opad  atmosferyczny występował w styczniu – 13,2 dni w miesiącu, a najrzadziej w lipcu – tylko 0,9 dnia w ciągu miesiąca.

Średnia roczna wilgotność względna powietrza w Argostoli wynosi 69,0%. Największa jest ona w listopadzie (73,4%), a najmniejsza w lipcu (64,1%). Wilgotny klimat jest efektem bliskości gór Pindos na kontynencie, które stanowią naturalna zaporę dla chmur. Wywołuje to większą wilgotność powietrza i  opady deszczu w badanym regionie.

Średnia roczna prędkość wiatru wynosi 3,2 m/s w Argostoli. Największą notuje się w lutym (3,6 m/s), natomiast najmniejszą we wrześniu (2,8 m/s). W okresie letnim prędkość wiatru jest najniższa, zaś zimą najwyższa.